Ambassadeur FCIC

  28 Hits

Ervaringsdeskundigen gezocht

     .
  26 Hits

Positieve ontwikkelingen en samenwerking, met FCIC aan de basis 2016

Met dank aan Idelette Nutma www.opeenicliggen.nl   De Stichting Family and patient Centered Intensive Care heeft op dive...
Continue reading
  32 Hits

Balanstraining 2017

Balanstraining voor ex-IC-patiënten in Breda. Inmiddels wordt voor de derde keer de Balanstraining gegeven. Morgen is he...
Continue reading
  28 Hits

Marianne Brackel Columns

  53 Hits

Bert Keizer

  32 Hits

Daniela Dettling-Ihnenfeldt

  22 Hits

Corine van den Dool

  38 Hits

Reactie van de Expertgroep FCIC op de Richtlijn Intensive Care

Aan:   prof. dr. J. Kremer Voorzitter Adviescommissie Kwaliteit ZorgInstituut Nederland Van:  dr. L. Vloe...
Continue reading
  23 Hits

Notities bij de concept kwaliteitsstandaard

Drs. Hans Evers, geestelijk verzorger LUMC Leiden en expert van de stichting FCIC  (15 jaar neonatologie, kinder- en alg...
Continue reading
  20 Hits

Programma Venticare Live

Bekijk HIER het volledige programma

  28 Hits

Workshops tijdens Venticare Live

Als zorgprofessionals hebben we dagelijks te maken met patiënten die overlijden. De vraag is echter of overlijden in een ziekenhuis wel zo normaal zou moeten zijn? Daar waar vroeger het overgrote deel van de patiënten thuis overleed was dat in de jaren ?80 nog ongeveer 20%. Inmiddels is het aantal mensen dat thuis overlijdt op een hand te tellen. Overlijden lijkt tegenwoordig alleen nog maar te kunnen in ziekenhuizen of verpleeghuizen. Mensen realiseren zich onvoldoende dat er (vaak) ook een keuze bestaat tussen sterven in een ziekenhuis of daarbuiten. Een keuze tussen sterven zonder behandeling of na een uitgebreid behandeltraject; een keuze tussen sterven op een afdeling of op de Intensive Care (IC). Dit keuzeproces begint eigenlijk al bij de vraag wil ik nog wel naar het ziekenhuis in een bepaalde fase van mijn leven of ziekte? En als ik al naar het ziekenhuis ga, wil ik dan ook nog naar de IC om beademd te worden, of nog gereanimeerd worden? Allemaal vragen die logisch lijken, maar vaak niet besproken zijn. Praten over ziekte en de dood is namelijk iets dat we liever niet doen. Helemaal begrijpen doe ik dat echter niet: ?Je moet er toch niet aan denken dat je als patiënt (aan het eind van je leven) de regie aan wildvreemden moet overlaten?? Het moet juist iets zijn dat je bij leven met je dierbaren hebt besproken zodat de regie bij jou blijft.

Als intensivist spreek ik frequent patiënten voordat ze eventueel naar de IC komen. We informeren ze op momenten dat er nog geen sprake is van noodzaak tot opname op de IC. Daarbij vraag ik ze ook hoe ze de toekomst zien, vertel ik hoe ingrijpend een IC opname kan zijn en geef ik aan dat, los van medisch zinvol en of zinloos handelen, de patiënt voor een deel ook zelf de regie in handen kan nemen.

Het begeleiden van de patiënt die komt te overlijden is ook een onderdeel van goede patiëntenzorg. Daar hoort ook bij dat wensen van de patiënt moeten worden gewogen. Uiteindelijk moet doodgaan in een ziekenhuis iets zijn dat we helemaal niet willen. Sterven in het ziekenhuis verloopt vaak eenzaam, in een ?vreemde? omgeving, met mensen die je niet of nauwelijks kent. Het belangrijkste doel in deze fase is dat het op een menswaardige manier gebeurt, zonder pijn, angst of benauwdheid. Maar waarom kan dat niet ook gewoon thuis? Tegenwoordig zijn er naast de begeleiding die huisartsen bieden ook zogeheten palliatieve teams. Deze teams helpen (24 uur per dag) om de laatste fase van een leven op een menswaardige manier te doorlopen.

Wanneer besluit je echter dit traject in te gaan? Wanneer weet je of je een behandeling in het ziekenhuis nog wel wil? Of dat je naar huis wil? Het antwoord op deze vraag is niet zo 1-2-3 te geven. Je kunt wel proberen voorbereid te zijn op eventueel ingrijpende gebeurtenissen, of op de dood. Het probleem is echter dat we (te) weinig praten over de dood. We praten niet met elkaar, maar we praten ook niet met de huisarts of specialist over dit onderwerp. Om dit taboe in Amerika te doorbreken schreef de Amerikaanse anesthesioloog (Dr. Zubin Damania alias ZDoggMD) in Amerika een eigen tekst op een nummer van Eminem en Rihanna. Met ?This ain?t the way to die? wilde hij duidelijk maken dat je je als patiënt moet realiseren dat je ook een verantwoordelijkheid hebt, namelijk die van het bepalen van je eigen lot. Daarbij stelt hij dat er (in Amerika) jaarlijks miljoenen mensen behandeld worden die dat wellicht helemaal niet gewild zouden hebben, nog los van de kosten die hiermee gemoeid gaan. En dat allemaal omdat we niet met elkaar praten over de dood en het stervensproces.

In Nederland is de dood een thema dat steeds vaker aandacht krijgt. Met programma?s als Over mijn Lijk, of zoals recent bij Kijken in de Ziel. In het laatstgenoemde programma hebben we onder andere kennis kunnen maken met René Gude (denker des vaderlands (1957-2015)). Hij vertelde openhartig over zijn visie op de dood zoals ook terug te lezen is in het boek ?Sterven is doodeenvoudig. Iedereen kan het?, een gesprek tussen Wim Brands en René Gude. Wellicht hebben openhartige gesprekken op tv onze angst om over de dood te praten verlegd, en biedt dit mogelijkheden om als zorgprofessional de vraag aan je patiënt weer eens te stellen; ?Heeft u er al over nagedacht wat u zou willen als ?.?.

Continue reading
  29 Hits

Werken in de Acute zorg: wat doet dat met jou?

Als zorgprofessionals hebben we dagelijks te maken met patiënten die overlijden. De vraag is echter of overlijden in een ziekenhuis wel zo normaal zou moeten zijn? Daar waar vroeger het overgrote deel van de patiënten thuis overleed was dat in de jaren ?80 nog ongeveer 20%. Inmiddels is het aantal mensen dat thuis overlijdt op een hand te tellen. Overlijden lijkt tegenwoordig alleen nog maar te kunnen in ziekenhuizen of verpleeghuizen. Mensen realiseren zich onvoldoende dat er (vaak) ook een keuze bestaat tussen sterven in een ziekenhuis of daarbuiten. Een keuze tussen sterven zonder behandeling of na een uitgebreid behandeltraject; een keuze tussen sterven op een afdeling of op de Intensive Care (IC). Dit keuzeproces begint eigenlijk al bij de vraag wil ik nog wel naar het ziekenhuis in een bepaalde fase van mijn leven of ziekte? En als ik al naar het ziekenhuis ga, wil ik dan ook nog naar de IC om beademd te worden, of nog gereanimeerd worden? Allemaal vragen die logisch lijken, maar vaak niet besproken zijn. Praten over ziekte en de dood is namelijk iets dat we liever niet doen. Helemaal begrijpen doe ik dat echter niet: ?Je moet er toch niet aan denken dat je als patiënt (aan het eind van je leven) de regie aan wildvreemden moet overlaten?? Het moet juist iets zijn dat je bij leven met je dierbaren hebt besproken zodat de regie bij jou blijft.

Als intensivist spreek ik frequent patiënten voordat ze eventueel naar de IC komen. We informeren ze op momenten dat er nog geen sprake is van noodzaak tot opname op de IC. Daarbij vraag ik ze ook hoe ze de toekomst zien, vertel ik hoe ingrijpend een IC opname kan zijn en geef ik aan dat, los van medisch zinvol en of zinloos handelen, de patiënt voor een deel ook zelf de regie in handen kan nemen.

Het begeleiden van de patiënt die komt te overlijden is ook een onderdeel van goede patiëntenzorg. Daar hoort ook bij dat wensen van de patiënt moeten worden gewogen. Uiteindelijk moet doodgaan in een ziekenhuis iets zijn dat we helemaal niet willen. Sterven in het ziekenhuis verloopt vaak eenzaam, in een ?vreemde? omgeving, met mensen die je niet of nauwelijks kent. Het belangrijkste doel in deze fase is dat het op een menswaardige manier gebeurt, zonder pijn, angst of benauwdheid. Maar waarom kan dat niet ook gewoon thuis? Tegenwoordig zijn er naast de begeleiding die huisartsen bieden ook zogeheten palliatieve teams. Deze teams helpen (24 uur per dag) om de laatste fase van een leven op een menswaardige manier te doorlopen.

Wanneer besluit je echter dit traject in te gaan? Wanneer weet je of je een behandeling in het ziekenhuis nog wel wil? Of dat je naar huis wil? Het antwoord op deze vraag is niet zo 1-2-3 te geven. Je kunt wel proberen voorbereid te zijn op eventueel ingrijpende gebeurtenissen, of op de dood. Het probleem is echter dat we (te) weinig praten over de dood. We praten niet met elkaar, maar we praten ook niet met de huisarts of specialist over dit onderwerp. Om dit taboe in Amerika te doorbreken schreef de Amerikaanse anesthesioloog (Dr. Zubin Damania alias ZDoggMD) in Amerika een eigen tekst op een nummer van Eminem en Rihanna. Met ?This ain?t the way to die? wilde hij duidelijk maken dat je je als patiënt moet realiseren dat je ook een verantwoordelijkheid hebt, namelijk die van het bepalen van je eigen lot. Daarbij stelt hij dat er (in Amerika) jaarlijks miljoenen mensen behandeld worden die dat wellicht helemaal niet gewild zouden hebben, nog los van de kosten die hiermee gemoeid gaan. En dat allemaal omdat we niet met elkaar praten over de dood en het stervensproces.

In Nederland is de dood een thema dat steeds vaker aandacht krijgt. Met programma?s als Over mijn Lijk, of zoals recent bij Kijken in de Ziel. In het laatstgenoemde programma hebben we onder andere kennis kunnen maken met René Gude (denker des vaderlands (1957-2015)). Hij vertelde openhartig over zijn visie op de dood zoals ook terug te lezen is in het boek ?Sterven is doodeenvoudig. Iedereen kan het?, een gesprek tussen Wim Brands en René Gude. Wellicht hebben openhartige gesprekken op tv onze angst om over de dood te praten verlegd, en biedt dit mogelijkheden om als zorgprofessional de vraag aan je patiënt weer eens te stellen; ?Heeft u er al over nagedacht wat u zou willen als ?.?.

Continue reading
  27 Hits

Wat hebben we geleerd van the ICE Man ...?

Als zorgprofessionals hebben we dagelijks te maken met patiënten die overlijden. De vraag is echter of overlijden in een ziekenhuis wel zo normaal zou moeten zijn? Daar waar vroeger het overgrote deel van de patiënten thuis overleed was dat in de jaren ?80 nog ongeveer 20%. Inmiddels is het aantal mensen dat thuis overlijdt op een hand te tellen. Overlijden lijkt tegenwoordig alleen nog maar te kunnen in ziekenhuizen of verpleeghuizen. Mensen realiseren zich onvoldoende dat er (vaak) ook een keuze bestaat tussen sterven in een ziekenhuis of daarbuiten. Een keuze tussen sterven zonder behandeling of na een uitgebreid behandeltraject; een keuze tussen sterven op een afdeling of op de Intensive Care (IC). Dit keuzeproces begint eigenlijk al bij de vraag wil ik nog wel naar het ziekenhuis in een bepaalde fase van mijn leven of ziekte? En als ik al naar het ziekenhuis ga, wil ik dan ook nog naar de IC om beademd te worden, of nog gereanimeerd worden? Allemaal vragen die logisch lijken, maar vaak niet besproken zijn. Praten over ziekte en de dood is namelijk iets dat we liever niet doen. Helemaal begrijpen doe ik dat echter niet: ?Je moet er toch niet aan denken dat je als patiënt (aan het eind van je leven) de regie aan wildvreemden moet overlaten?? Het moet juist iets zijn dat je bij leven met je dierbaren hebt besproken zodat de regie bij jou blijft.

Als intensivist spreek ik frequent patiënten voordat ze eventueel naar de IC komen. We informeren ze op momenten dat er nog geen sprake is van noodzaak tot opname op de IC. Daarbij vraag ik ze ook hoe ze de toekomst zien, vertel ik hoe ingrijpend een IC opname kan zijn en geef ik aan dat, los van medisch zinvol en of zinloos handelen, de patiënt voor een deel ook zelf de regie in handen kan nemen.

Het begeleiden van de patiënt die komt te overlijden is ook een onderdeel van goede patiëntenzorg. Daar hoort ook bij dat wensen van de patiënt moeten worden gewogen. Uiteindelijk moet doodgaan in een ziekenhuis iets zijn dat we helemaal niet willen. Sterven in het ziekenhuis verloopt vaak eenzaam, in een ?vreemde? omgeving, met mensen die je niet of nauwelijks kent. Het belangrijkste doel in deze fase is dat het op een menswaardige manier gebeurt, zonder pijn, angst of benauwdheid. Maar waarom kan dat niet ook gewoon thuis? Tegenwoordig zijn er naast de begeleiding die huisartsen bieden ook zogeheten palliatieve teams. Deze teams helpen (24 uur per dag) om de laatste fase van een leven op een menswaardige manier te doorlopen.

Wanneer besluit je echter dit traject in te gaan? Wanneer weet je of je een behandeling in het ziekenhuis nog wel wil? Of dat je naar huis wil? Het antwoord op deze vraag is niet zo 1-2-3 te geven. Je kunt wel proberen voorbereid te zijn op eventueel ingrijpende gebeurtenissen, of op de dood. Het probleem is echter dat we (te) weinig praten over de dood. We praten niet met elkaar, maar we praten ook niet met de huisarts of specialist over dit onderwerp. Om dit taboe in Amerika te doorbreken schreef de Amerikaanse anesthesioloog (Dr. Zubin Damania alias ZDoggMD) in Amerika een eigen tekst op een nummer van Eminem en Rihanna. Met ?This ain?t the way to die? wilde hij duidelijk maken dat je je als patiënt moet realiseren dat je ook een verantwoordelijkheid hebt, namelijk die van het bepalen van je eigen lot. Daarbij stelt hij dat er (in Amerika) jaarlijks miljoenen mensen behandeld worden die dat wellicht helemaal niet gewild zouden hebben, nog los van de kosten die hiermee gemoeid gaan. En dat allemaal omdat we niet met elkaar praten over de dood en het stervensproces.

In Nederland is de dood een thema dat steeds vaker aandacht krijgt. Met programma?s als Over mijn Lijk, of zoals recent bij Kijken in de Ziel. In het laatstgenoemde programma hebben we onder andere kennis kunnen maken met René Gude (denker des vaderlands (1957-2015)). Hij vertelde openhartig over zijn visie op de dood zoals ook terug te lezen is in het boek ?Sterven is doodeenvoudig. Iedereen kan het?, een gesprek tussen Wim Brands en René Gude. Wellicht hebben openhartige gesprekken op tv onze angst om over de dood te praten verlegd, en biedt dit mogelijkheden om als zorgprofessional de vraag aan je patiënt weer eens te stellen; ?Heeft u er al over nagedacht wat u zou willen als ?.?.

Continue reading
  33 Hits

Let?s talk about dying

Als zorgprofessionals hebben we dagelijks te maken met patiënten die overlijden. De vraag is echter of overlijden in een ziekenhuis wel zo normaal zou moeten zijn? Daar waar vroeger het overgrote deel van de patiënten thuis overleed was dat in de jaren ?80 nog ongeveer 20%. Inmiddels is het aantal mensen dat thuis overlijdt op een hand te tellen. Overlijden lijkt tegenwoordig alleen nog maar te kunnen in ziekenhuizen of verpleeghuizen. Mensen realiseren zich onvoldoende dat er (vaak) ook een keuze bestaat tussen sterven in een ziekenhuis of daarbuiten. Een keuze tussen sterven zonder behandeling of na een uitgebreid behandeltraject; een keuze tussen sterven op een afdeling of op de Intensive Care (IC). Dit keuzeproces begint eigenlijk al bij de vraag wil ik nog wel naar het ziekenhuis in een bepaalde fase van mijn leven of ziekte? En als ik al naar het ziekenhuis ga, wil ik dan ook nog naar de IC om beademd te worden, of nog gereanimeerd worden? Allemaal vragen die logisch lijken, maar vaak niet besproken zijn. Praten over ziekte en de dood is namelijk iets dat we liever niet doen. Helemaal begrijpen doe ik dat echter niet: ?Je moet er toch niet aan denken dat je als patiënt (aan het eind van je leven) de regie aan wildvreemden moet overlaten?? Het moet juist iets zijn dat je bij leven met je dierbaren hebt besproken zodat de regie bij jou blijft.

Als intensivist spreek ik frequent patiënten voordat ze eventueel naar de IC komen. We informeren ze op momenten dat er nog geen sprake is van noodzaak tot opname op de IC. Daarbij vraag ik ze ook hoe ze de toekomst zien, vertel ik hoe ingrijpend een IC opname kan zijn en geef ik aan dat, los van medisch zinvol en of zinloos handelen, de patiënt voor een deel ook zelf de regie in handen kan nemen.

Het begeleiden van de patiënt die komt te overlijden is ook een onderdeel van goede patiëntenzorg. Daar hoort ook bij dat wensen van de patiënt moeten worden gewogen. Uiteindelijk moet doodgaan in een ziekenhuis iets zijn dat we helemaal niet willen. Sterven in het ziekenhuis verloopt vaak eenzaam, in een ?vreemde? omgeving, met mensen die je niet of nauwelijks kent. Het belangrijkste doel in deze fase is dat het op een menswaardige manier gebeurt, zonder pijn, angst of benauwdheid. Maar waarom kan dat niet ook gewoon thuis? Tegenwoordig zijn er naast de begeleiding die huisartsen bieden ook zogeheten palliatieve teams. Deze teams helpen (24 uur per dag) om de laatste fase van een leven op een menswaardige manier te doorlopen.

Wanneer besluit je echter dit traject in te gaan? Wanneer weet je of je een behandeling in het ziekenhuis nog wel wil? Of dat je naar huis wil? Het antwoord op deze vraag is niet zo 1-2-3 te geven. Je kunt wel proberen voorbereid te zijn op eventueel ingrijpende gebeurtenissen, of op de dood. Het probleem is echter dat we (te) weinig praten over de dood. We praten niet met elkaar, maar we praten ook niet met de huisarts of specialist over dit onderwerp. Om dit taboe in Amerika te doorbreken schreef de Amerikaanse anesthesioloog (Dr. Zubin Damania alias ZDoggMD) in Amerika een eigen tekst op een nummer van Eminem en Rihanna. Met ?This ain?t the way to die? wilde hij duidelijk maken dat je je als patiënt moet realiseren dat je ook een verantwoordelijkheid hebt, namelijk die van het bepalen van je eigen lot. Daarbij stelt hij dat er (in Amerika) jaarlijks miljoenen mensen behandeld worden die dat wellicht helemaal niet gewild zouden hebben, nog los van de kosten die hiermee gemoeid gaan. En dat allemaal omdat we niet met elkaar praten over de dood en het stervensproces.

In Nederland is de dood een thema dat steeds vaker aandacht krijgt. Met programma?s als Over mijn Lijk, of zoals recent bij Kijken in de Ziel. In het laatstgenoemde programma hebben we onder andere kennis kunnen maken met René Gude (denker des vaderlands (1957-2015)). Hij vertelde openhartig over zijn visie op de dood zoals ook terug te lezen is in het boek ?Sterven is doodeenvoudig. Iedereen kan het?, een gesprek tussen Wim Brands en René Gude. Wellicht hebben openhartige gesprekken op tv onze angst om over de dood te praten verlegd, en biedt dit mogelijkheden om als zorgprofessional de vraag aan je patiënt weer eens te stellen; ?Heeft u er al over nagedacht wat u zou willen als ?.?.

Continue reading
  25 Hits

Nieuwe regeling levensbeëindiging pasgeborenen

Deze nieuwe regeling is afgelopen februari ingegaan en sluit volgens de artsenorganisaties veel beter aan bij de praktijk. In de nieuwe regeling staat onder andere dat levensverlengende handelingen gerechtvaardigd moeten kunnen worden. Als ver- wachtingen niet meer uitkomen en medisch handelen zinloos wordt, dan vervalt de rechtvaardiging. Ook is opgenomen dat handelingen een pasgeborene niet mogen schaden of het lijden verlengen. Bovendien staat er in dat het toedienen van spier- verslappers gerechtvaardigd is als een pasgeborene gaspt of als het onvermijdelijke sterven voor ouders niet valt vol te houden. 

Klik hier voor het volledige document.

  26 Hits

Gevangen in eigen lichaam

Klik hier voor bronvermelding op deze casus.

  28 Hits

Willem Roudijk, 2015, vrij naar Huub Oosterhuis

HIER IS ...... WAAR HET LEVEN VAN IEDER MENS HEILIG WORDT GEACHT, WAAR ELK MENS RECHT HEEFT OP DE UITERSTE ZORGVULDIGHEID VAN...
Continue reading
  27 Hits

Paneldiscussie

Discussieer mee over hoe IC-professionals de kwaliteit van leven van hun patiënten én hun naasten kunnen verbeteren. Samen met jullie willen we de Acute Zorg professie naar een nóg hoger en humaner niveau tillen. Zorg dat je deze sessie niet gaat missen. Als je alleen wilt luisteren, ben je natuurlijk ook meer dan welkom.

  31 Hits

Christel van Slobbe IC-verpleegkundige ETZ ziekenhuis locatie St. Elisabeth Tilburg

Mijn naam is Christel van Slobbe. Ik ben werkzaam als IC-verpleegkundige op de Intensive care afdeling in het ETZ ziekenhuis locatie St. Elisabeth in Tilburg.

Nadat ik een aantal jaren op de IC aan bed heb gewerkt, zocht ik meer diepgang in mijn werk. Deze heb ik gevonden in de nazorgpoli IC: Hoe gaat het toch met de ex-IC-patiënt ;Wat doet een IC-opname met de patiënt; Kunnen zij hun leven weer oppakken; Hoe hebben zij en hun naasten de IC ervaren? Wat doen wij goed en wat kunnen we verbeteren in de zorg en begeleiding?

Ook na een IC-opname kunnen we veel voor hen betekenen!

In een landelijke werkgroep als FCIC kunnen we ervaringen bundelen en verbetertrajecten breed toepassen. 

  31 Hits